21.yüzyılda hem bölgesel hem küresel anlamda güçlenen milliyetçi akımlar Türkiye’nin bölünmeye yönelik paranoyalarını arttıran sosyolojik ve siyasi bir etken. Kürt Sorunun çözümü bağlamında, 2000li yıllara dek sürdürülen ve zaman zaman Batı dünyasında inkar ve asimilayon politikası olarak da kabul edilen geleneksel devlet politikasının, son dönemlerde ortak değerler ve evrensel hukukun temel alındığı yumuşak güç politikalarına yönelme eğiliminde olduğu söylenebilir.

Sorunun  çözümüne  yönelik  yürütülen  salt askeri politikaların, toplumsal ve ekonomik açılımlarla desteklenmediği zaman başarısızlığa  mahkum  olduğunu  kavramak  Türkiye  için  geç  de  olsa  anlamlıdır.  Buna  rağmen,  Liberal ve demokratik akımların  Kürt  sorunun  çözümüne  yönelik  sosyo-ekonomik  anlamda  bölgenin  kalkınması, bölgede tam demokrasi için elverişli   koşulların  yaratılması,  yıkıcı  değil  yapıcı  zihniyette  uzlaşmacı  tavrın  benimsenmesi  politikalarının ise, Türkiye’nin olası  bölünme  senaryolarının  önüne  geçebileceği  muğlaktır.  Bu  saptamayı  somutlaştırmak  adına İspanya’daki ayrılıkçı politikalara gözatmakta fayda var.

25 yılı aşkın bir süredir Avrupa Birliği üyesi olan İspanya, ekonomik ve siyasi alanda sağladığı ilerlemeler ile Avrupa’nın yükselen yıldızlarından biri olduğu aşikar. Sürdürülen kesintisiz ekonomik büyüme, siyasi istikrar; sağlık, eğitim, demokratikleşme gibi toplumsal alanda sağlanan ilerlemeler ve ülke sınırları içerisinde sağlanan güven ve huzur ortamına rağmen İspanya’daki ayrılıkçı hareketlerin sonlandırıldığını söylemek zor. Küresel  anlamda yeniden alevlenen milliyetçi akımların İspanya’yı da sardığı aşikar. Katalan-İspanyol halkları arasında Türk-Kürt halkarı arasında olduğu gibi kültürel, geleneksel ve dinsel bir ilişkinin mevcut olması, sorunun  tanımlaması ve çözüm aşamasında toplumsal benzerliklerin yerini kavramak açısından manidardır. Katalan ayrılıkçı hereketler ile Kürt Sorunu arasındaki nüans; Kürtlerin herhangi bir otonomiye, özerkliğe sahip olmaması ve kitlesel anlamda bağımsızlık taleplerinin şimdilik bulunmamasıdır.

Türkiye’nin,  Kürt  sorununu  çözme  adına  toplumsal ve  kurumsal anlamda gerçekleştireceği ilerlemeler, şüphesiz ülkenin demokratikleşmesine,  sosyo-ekonomik  anlamda  kalkınmasına,  ülke  sınırları  içerisinde  huzur  ve  güven ortamının inşa edilmesine  pek  olumlu  katkılar sağlayacatır. Kuşkusuz bu ilerlemeler, Kürt sorununu tümüyle ortadan kaldıramayabileceği gibi, sorunun  farklı  siyasi  arenalara  taşınılabileceğini  de göz önünde bulundurmakta fayda var. Evrensel hukuka ve ortak güvenlik  anlayışına  dayanan  değerlerin,  Kosovanın  bağımsızlaştırılması  ile  yıpratıldığını  hatırlamak,  ulusların müreffeh geleceğinin yine kendi iradeleri ve ellerinde olduğunu göstermek açısından siyasi bir derstir.

Şevket Cihan Durukan

DoğuAkdeniz Üniversitesi

23/02/2008

Bu e-posta adresi spam korumalıdır. Lütfen JavaScriptleri etkinleştirin.